o nas kursy dla firm karty CV enoturystyka wydarzenia czytelnia informator

SZKOLENIA DLA FIRM
• Komentowane
  degustacje win

• Degustacje na opak
• Komentowane kolacje
• Indywidualne szkolenia
  winiarskie

• Wyjazdy z winem w tle

KURSY WIEDZY O WINIE
• ENO 1W - info, program
Zgłoś się na kurs
Regulamin ENO1

• ENO 2 - info
Regulamin ENO2/ENO3/ENO4

Archiwum kursów

Numer konta
   bankowego


KURS W PREZENCIE

NAJBLIŻSZE KURSY PODSTAWOWE
WARSZAWA WARSZAWA
• 14/15 maja 2016 rezerwuj
wolne miejsca: 10
Tomasz PRANGE-BARCZYŃSKI „Magazyn WINO”
TOSKANIA - kurs ENO2
Warszawa, 27.11.2004


Toskania leży w sercu Półwyspu Apenińskiego tworząc nieregularny trójkąt, którego zachodnią krawędź wyznacza brzeg Morza Tyreńskiego (od Carrary do Orbetello), północno-wschodnią granica z Emilią-Romanią (pasmo Apeninów wyznaczające też północną granicę toskańskich winnic), zaś południowo-wschodnią granica z Umbrią i z Lacjum. 68 proc. powierzchni regionu jest pagórkowata.

Większość wysokiej klasy win toskańskich pochodzi z górzystych winnic położonych na wysokości od 150 do 500 m nad poziomem morza. Takie położenie, oprócz dobrego nasłonecznienia winnic, sprawia też, że w okresie wegetacyjnym występują spore różnice temperatur między nocą, a dniem co sprzyja równomiernemu rozwojowi gron.

Wino uprawiali w Toskanii już Etruskowie, którzy przybyli tu osiem wieków przed Chrystusem. Wyparli ich dopiero Rzymianie w III wieku naszej ery. Wg przekazów Etruskowie byli pod silnym wpływem Greków, a sądząc po malunkach zdobiących ich groby, biesiadowanie było jedną z najważniejszych rzeczy, jakie robili. Słynęli też z tak ekscentrycznych pomysłów jak dopuszczenie do biesiady żon.

W średniowieczu Toskania stała się jednym z najbogatszych regionów Europy, a Florencja bankierską stolicą świata. U progu renesansu ludność miasta liczyła 90.000, a tygodniowe spożycie wina na głowę wynosiło galon czyli 4,5 litra. W tamtym czasie na arenie winiarskiej pojawiły się takie rody jak Ricasoli, Frescobaldi, czy Antinori będące potentatami w produkcji i w handlu winem do dziś.

Winiarskie serce Toskanii stanowi górzysty region Chianti Classico miedzy Florencją, a Sieną. Bardziej na południe położone są dwie strefy upraw wokół miasteczek Montalcino i Montepulciano, gdzie robi się słynne brunello i vino nobile. Relatywnie nowe, zyskujące coraz większe poważanie regiony leżą w strefie nadmorskiej - Bolgheri na północy (poniżej Livorno) i Morellino di Scansano (poniżej Grosseto). Wszędzie tam dominują wina czerwone robione przede wszystkim z odmiany sangiovese. Najlepsze wina białe powstają z odmiany vernaccia w okolicach San Gimignano i ze szczepów międzynarodowych (semillion, sauvignon blanc, pinot bianco) w okolicach Lukki na północy (DOC montecarlo). Coraz więcej też w Toskanii białych supertoskanów z międzynarodowych odmian (w tym z chardonnay).

NAJWAŻNIEJSZE SZCZEPY

Sangiovese
Od zawsze uznawane było za synonim markowego wina w Toskanii. Jest najchętniej uprawianym szczepem w całych Włoszech i w samej Toskanii, gdzie stanowi 4/5 wszystkich upraw. Jest szczepem późnodojrzewającym, dającym w najlepszych wydaniach mocno kwasowe, cieliste, gęste i długowieczne wina. Dobrze znosi dąb. Znane też pod lokalnymi nazwami brunello lub sangiovese grosso (Montalcino), prugnolo gentile (Montalcino) i morellino (Scansano).

Trebbiano
Drugi pod względem upraw (11,4%) szczep Toskanii, rozpowszechniony w całych Włoszech, gdzie daje trzecią część wszystkich włoskich win klasy DOC. Tradycyjnie dodawano go do sangiovese dla złagodzenia ostrego smaku chianti. Daje wina raczej cienkie, bez wyrazu, dość neutralne aromatycznie. We Francji i innych krajach znane jako ugni blanc. Najlepszym trunkiem jaki można z niego uzyskać jest niewątpliwie koniak.

Vernaccia
Nazwa szczepu wywodzi się od słowa "vernacular", co znaczy tyle co autochtoniczny, miejscowy. Prowadzi to do wielu nieporozumień, bo nazwa vernaccia stosowana jest w odniesieniu do wielu, nie skoligaconych ze sobą szczepów. Niemiecka nazwa "vernatsch" odnosi się do szczepu schiava dającego lekkie, czerwone wina w Górnej Adydze. Vernaccia di Serrapetrona to musujące czerwone wino z Marchii. Inne przykłady nazwanych podobnie szczepów to vernaccia di ortisano, czy vernaccia di cagliari na Sardynii. Niewątpliwie najszlachetniejszą znaną vernaccią jest biała, aromatyczna odmiana uprawiana w okolicach San Gimignano w Toskanii, dająca białe wina - pełne, ciemne, niekiedy orzechowe w charakterze.

Canaiolo
Niegdysiejszy ważny składnik chianti, uprawiany chętnie przede wszystkim ze względu na dużą odporność na pleśń. Jego dzisiejsza słaba jakość wynika przede wszystkim ze złej selekcji klonów na przestrzeni XX wieku. Najlepsze parcele canaiolo leżą dziś w regionie Chianti Classico w winnicach należących do rodziny Ricasoli (Castello di Brolio i Castello di Cacchiano). W Panzano, w Castello di Paneretta robi się supertoskana będącego kupażem równych części canaiolo i sangiovese.


LISTA DEGUSTOWANYCH WIN
1. Polo Bianco 2003, DOCG vernaccia di san gimignano, Poggio al Vento
Klasyczna młoda vernaccia robiona przez małą winiarnię Fratelli Cei z Lamporecchio.

2. Terre di Tuffi 2002, IGT toscana bianco, Teruzi & Puthod
78% vernaccia, 7% chardonnay, 7% malvasia, 8% vermentino. Wino klasy IGT fermentowane i starzone przez 4 do 5 miesięcy w beczkach z nowego francuskiego dębu. Uznawane za jedno z najlepszych białych win toskańskich; rokrocznie zdobywa dwa kieliszki w klasyfikacji Gambero Rosso.

Enrico Teruzzi zanim przybył z Mediolanu do Toskanii w 1974 roku zajmował się zupełnie innymi rzeczami niż produkcja wina (od elektromechaniki do profesjonalnego narciarstwa). Jednak jego wielu admiratorów uważa, że brak doświadczenia winiarskiego, a przede wszystkim brak obciążenia tradycją sprawiły, że szybko wysforował swą rodzinną firmę (Puthod to nazwisko żony Enrico, Carmen) na czoło producentów z San Gimignano. Zasłynął tym, że jako jeden z pierwszych w regionie wprowadził kontrolę temperatury w procesie winifikacji. Terre di Tufi jest jego perłą w koronie, ulepszoną vernaccią. Robi też klasyczne wina apelacyjne oraz oryginalne i kontrowersyjne Carmen Puthod IGT powstające w 100% z winifikowanego na biało sangiovese.

3. Rosso di Montalcino DOC 1999, Mastrojani
Rosso di montalcino uznawane jest za "młodszego brata" brunello. Powstaje także w stu procentach z gron sangiovese grosso (brunello), jest jednak krócej starzone (w sumie min. 10 miesięcy). Rosso Mastrojanniego spędziło rok w beczkach ze sławońskiego dębu. Jest winem lżejszym i znacznie łatwiejszym w piciu niż brunello di montalcino.

Mastrojanni jest jednym z czołowych producentów z Montalcino, a jego brunello - zarówno to klasyczne, jak i pochodzące z pojedynczej winnicy Schiena d'Asino - zdobywają co roku uznanie krytyków winiarskich we Włoszech i poza nimi. Jego 44 hektarowe gospodarstwo leży w Podere San Pio, w południowo-wschodniej części apelacji. Uważany jest za twórcę tradycyjnego brunello. Do win apelacyjnych używa wyłącznie beczek ze sławońskiego dębu. Tylko przy produkcji swego supertoskana San Pio (sangiovese + 25% cabernet sauvignon) i słodkiego wina z późnych zbiorów (muscat + malvasia) starzy wino w dębie francuskim.

4. Poggio Bronzone 2002, DOC morellino di scansano, Tenuta di Belguardo
Pochodzące z zaledwie ośmiohektarowej winnicy (cru) morellino (ok. 44.000 butelek) robione jest w 100% gron sangiovese (lokalna nazwa odmiany to właśnie morellino), choć lokalne prawo pozwala na 15% domieszkę innych szczepów. Klimat w okolicach Scansano jest suchy i gorący, co czyni sangiovese bardziej owocowym i miękkim niż w toskańskim interiorze. Poggio Bronzone uważane za jedno z najlepszych win DOC morellino di scansano; ceninone jest przede wszystkim za swoją pełnię i jedwabistość. Winifikowane w stali, a potem starzone przez 14 miesięcy w małych beczkach z francuskiego dębu.

5. Serrata di Belguardo 2002, IGT maremma, Tenuta di Belguardo
Serrata di Belguardo - drugie wino Tenuty di Belguardo to kupaż gron sangiovese (60%) cabernet sauvignon (30%) i merlot. Wino było fermetowane w zbiornikach ze stali nierdzewnej, a potem starzone przez około 12 miesięcy w małych beczkach z francuskiego dębu. Jest mocne (13,6%) i ma dużą kwasowość (6,1 g/l).
Tenuta di Belguardo położona w nadmorskim regionie Maremma należy od niedawna do jednej z najważniejszych toskańskich rodzin - Marchesi Mazzei, właścicieli topowej winiarni w regionie Chianti Classico - Castello di Fonterutoli. Licząca na razie 35 hektarów posiadłość jest oczkiem w głowie Mazzeich. Kupiona w 1997 roku Tenuta zyskała już nową winiarnię; Mazzei dokupują również kolejne winnice. W 2010 roku posiadłość ma produkować 200.000 butelek. Mazzei zdecydowali się na replantację tutejszych winnic, w których winorośl rośnie już od 300 lat. Zasadzono tu sangiovese, cabernet sauvignon, merlot i alicante. Flagowym winem posiadłości jest Tenuta di Belguardo IGT maremma produkowana tylko w najlepszych rocznikach.

6. Trefiano 1998, DOCG carmignano, Tenuta di Capezzana
Klasyczne carmignano będące kupażem gron sangiovese, cabernet i canaiolo uprawianych w pagórkowatej gliniasto-łupkowej winnicy o południowo-wschodniej ekspozycji na wysokości ok. 200 m n.p.m. Winifikacja przebiega w zbiornikach ze stali nierdzewnej, po czym wino starzone jest przez 16 miesięcy w dębowych beczkach o objętości 350 litrów.
Tenuta di Capezzana to rozległa posiadłość położona na zachód od Florencji w granicach apelacji DOCG carmignano. Należy do rodziny Contini Bonacossi, która stworzyła ją na początku XX wieku łącząc trzy farmy: Villa Capezzana, Trefiano i Il Poggetto. Trefiano pełni rolę cru pośród tutejszych winnic. Średnia produkcja roczna wynosi zaledwie 12.000 butelek, podczas gdy Villa di Capezzana DOCG carmignano produkuje się w Tenucie ponad pięć razy więcej. W posiadłości stosuje się drastyczne "zielone zbiory" zostawiając na łozie tylko jedną kiść winogron.

7. Castello di Fonterutoli 2000, DOCG chianti classico, Fonterutoli
Flagowe wino posiadłości z goracego rocznika 2000 zrobione zostało z winogron sangiovese (90%) i cabernet sauvignon (10%) pochodzących z dwóch cru: Siepi (260 m n.p.m.) i Fonterutoli (450 m n.p.m.). Oba szczepy są oddzielnie winifikowane i osobno starzone w 228-litrowych beczkach z francuskiego dębu - cabernet sauvignon 18 miesięcy, a sangiovese 16. Wino ma moc 13,75% i kwasowość 5,7 g/l.
W niektórych rocznikach stosuje się niewielką domieszkę merlot, a udział cabernet może być większy; wykorzystuje się również winogrona pochodzące z innego cru posiadłości - Belvedere (300 m n.p.m.).
Historyczna posiadłość rodziny Mazzei w dolinie rzeki Elsa, pięć kilometrów na południe od miejscowości Castellina in Chianti. Z Castello di Fonterutoli wiąże się XIII wieczna legenda podziału Chianti między Florencję i Sienę. Granica miała być wyznaczona w miejscu, gdzie spotkają się jeźdźcy, którzy wraz z pianiem pierwszego koguta o świcie ruszą na spotkanie - jeden ze Sieny, drugi z Florencji. Florentczycy wybrali wychudzonego i pozbawionego jedzenia czarnego koguta, który piał nie tyle o brzasku, co... z głodu. Dzięki temu zyskali dużą przewagę. Do spotkania doszło w Castello di Fonterutoli, a ostateczna granica między posiadłościami obu zwaśnionych miast wyznaczona została na linii: Castellina, Radda i Gaiole - na wyraźną niekorzyść Sieny. Florencja na swoim terytorium stworzyła Ligę Chianti, której symbolem stał się czarny kogut - późniejszy symbol konsorcjum Chianti Classico.
Castello di Fonterutoli należy do rodziny Mazzei od 1435 roku. Posiadłość zajmuje powierzchnię 470 hektarów, z czego 69 przeznaczonych jest na winnice: cztery tutejsze cru: Siepi, Fonterutoli, Badiola i Belvedere mają południową i południowo-zachodnią ekspozycję, leżą na wysokości 230 - 500 m n.p.m., a gęstość nasadzeń sięga 6000 krzewów na hektar. Wydajność ograniczono do 40 hl/ha. Stosuje się też ostrą selekcję klonów uprawianych tu szczepów - zwłaszcza sangiovese. Każda odmiana winifikowana jest i starzona oddzielnie (także z zachowaniem podziału materiału z poszczególnych winnic). Oprócz topowego chianti Castello di Fonterutoli w posiadłości powstają: chianti classico Fonterutoli i dwa supertoskany: Siepi (sangiovese - merlot) i tzw. "małe wino" Poggio Alla Badiola (sangiovese, merlot, cabernet sauvignon).

8. Castello di Brolio 1998, chianti classico DOCG, Barone Ricasoli
Castello di Brolio to flagowe wino rodziny Ricasoli. Powstaje z winogron sangiovese z niewielkim dodatkiem cabernet sauvignon rosnących na glebie zdominowanej przez skały wapienne i otoczaki. Wino spędza 18 miesięcy w beczkach dębowych, z czego 65% stanowią beczki nowe. Kolejne osiem miesięcy wino leżakuje w butelkach.
Zamek Brolio i otaczające go ziemie został przekazany wywodzącej się z Longobardów rodzinie Ricasoli w XII wieku przez Republikę Florencji. Rodzina odegrała poczesną rolę w czasie kilkusetletnich walk między Florencją i Sieną. Jednak z naszego punktu widzenia najważniejsza jest działalność Ricasolich na niwie winiarskiej. To Bettino Ricasoli zwany "Żelaznym Baronem" jest odpowiedzialny za stworzenie w XIX w. modelowego kupażu chianti, czyli dodanie do gron sangiovese w odpowiednich proporcjach canaiolo, trebbiano i malwazji. Należące do rodziny winnice położone między Gaiole w Chianti a Castelnuovo Berardenga stanowią piątą część liczącej 1200 ha posiadłości. Większość winnic obsadzono na nowo w latach 90. XX wieku z gęstością 5.500 krzaków na hektar. Około 150 hektarów obsadzonych jest szczepem sangiovese, w tym wyhodowanym przez Żelaznego Barona klonem brolio. Resztę porastają cabernet sauvignon, merlot, canaiolo, chardonnay i malwazja. Oprócz flagowego Castello di Brolio do najbardziej cenionych win Ricasolich należą: Chianti Classico Riserva Rocca Guicciarda, Vin Santo oraz wina klasy IGT: Casalferro (sangiovese - merlot), Formulae (sangiovese) i Toricella (chardonnay). Zawiadujący posiadłością od 1993 roku Francesco Ricasoli jest 32 baronem Brolio.

9. Badia a Passignano Riserva 2000, chianti classico DOCG, Antinori
Posiadłość Badia a Passignano zajmuje 50 hektarów winnic w okolicy Sambuca Val di Pesa. Na wapiennej glebie uprawia się tu przede wszystkim sangiovese (szlachetne klony pochodzące ze starych krzewów uprawianych w oddalonej o 3 kilometry winnicy Tignanello), ale także cabernet sauvignon i syrah. Badia a Passignano jest funkcjonującym do dziś opactwem, założonym prawdopodobnie w 395 roku. Rodzina kupiła posiadłość w 1987 roku i wykorzystuje jedynie piwnice, podczas gdy w samym klasztorze wciąż przebywają mnisi. W Badia a Passignano robi się tylko jedno wino: chianti classico riserva. Robione w 100% z wyselekcjonowanych gron sangiovese o przechodzi najpierw częściową macerację w otwartych drewnianych kadziach o pojemności 50 hektolitrów. Po fermentacji wino trafia do 225-litrowych jedno- i dwuletnich beczek z francuskiego dębu (alliers i troncais), gdzie przechodzi fermentację malolaktyczną (do tego momentu winifikuje się oddzielnie partie sangiovese z poszczególnych części winnicy). Po kupażowaniu wino wraca na 14 miesięcy do dębowych barriques. Zanim trafi na rynek jest starzone przez kolejny rok w butelkach.

10. Vino Nobile di Montepulciano DOCG 2000, Poliziano
Klasyczne vino nobile Poliziano powstaje w przeważającej części (85%) z gron sangiovese (prugnolo gentile). Starzone jest przez 18 miesięcy w drewnie, przy czym część kupażu trafia do francuskich barriques, część zaś do tradycyjnych botti grandi o pojemności 3.500 litrów.
Azzienda Agricola Poliziano uważana jest za czołowego producenta vino nobile di montepulciano. Firmę założył w 1961 roku Dino Carletti, dziś prowadzi ją jego syn - Federico. W międzyczasie posiadłość rozrosła się z 22 do 240 hektarów, a Carletti dokupili też nowe grunty w DOC morellino di scansano. Flagowym winem firmy pozostaje nobile z pojedynczej winnicy Asinone, co znaczy tyle co "duży osioł", nazwanej tak ze względu na kształt parceli. Firma produkuje też ceniony supertoskan Le Stanze del Poliziano (cabernet sauvignon, merlot, sangiovese).

11. Promis 2002, IGT toscana, Ca' Marcanda (Angelo Gaja)
Kupaż 55% merlot, 35% syrah i 10% sangiovese (pochodzącego z innej toskańskiej posiadłości Angelo Gaji - Pieve Santa Restituta w Montalcino) nazywany jest ekskluzywnym winem na kieliszki. Trzy szczepy fermentowane są osobno i kupażowane w styczniu, bądź lutym w następnym roku po zbiorach. Wino spędza półtora roku w nowych i lekko używanych beczkach dębowych, i kolejne kilka miesięcy przed wypuszczeniem na rynek w butelkach.
W 1996 roku as piemonckiego winiarstwa z Barbaresco, jeden z najbardziej wpływowych winiarzy Włoch i współczesnego świata, Angelo Gaja obsadził ziemie leżące w granicach DOC bolgheri w nadmorskiej Maremmie szczepami: cabernet sauvignon, cabernet franc, merlot i syrah. Swoją winnicę nazwał Ca' Marcanda i postanowił dowieść, że kupaż międzynarodowych odmian będzie w stanie oddać charakter tutejszego terroir wynikającego ze specyficznego klimatu (gorące dni łagodzone podmuchami morskiej bryzy i chłodne noce), oraz z dwoistości tutejszej gleby - tzw. terre brune (ciemne ziemie) czyli glina i iły oraz tzw. terre bianchi (białe ziemie) czyli glina, pisaki i wapień. Gaja robi w Maremmie trzy wina: Promis, Magari i Camarcanda DOC bolgheri

12. Magari 2001, IGT toscana, Ca'Marcanda (Angelo Gaja)
Magari znaczy po włosku tyle co "jeśli tylko", "gdyby to była prawda", "być może". Wino jest kupażem 50% merlot, 25% cabernet sauvignon i 25% cabernet franc. Po osobnej winifikacji i kupażu wino trafia na 18 miesięcy do nowych i lekko używanych barriques, po czym jest starzone kolejne 6 miesięcy w butelkach.

13. Nambrot 2001, IGT toscana, Tenuta di Ghizzano
Nambrot od kilku lat zdobywa konsekwentnie najwyższe uznanie winiarskiej krytyki. Narodził się w 1996 roku jako czysty merlot, by z czasem stać się kupażem merlot (70%) i cabernet sauvignon (30%). Winogrona pozyskiwane są z trzech winnic leżących ok. 150 m n.p.m. - Toricella, Chiesina i Pianacia o średniej gęstości nasadzeń 4.500 krzewów na hektar. Macerowane przez 20 dni wino trafia na półtora roku do 225-litrowych beczek z francuskiego dębu.
Tenuta di Ghizzano leży w okolicach Pizy, w północno-wschodnim zakątku Toskanii w granicach DOCG chianti colline pisane. Rodzina Ghizzano osiedliła się tu w XIV wieku, a dzisiejsza posiadłość objęła kilka farm, w których już wtedy uprawiano winorośl i gaje oliwne. Tenuta leży na łagodnych wzgórzach owiewanych bryzą znad pobliskiego Morza Tyreńskiego, która łagodzi letnie upały i wiosenne przymrozki. W ciągu ostatnich piętnastu lat rodzina dokonała winiarskiej rewolucji. Dokonano replantacji winnic - przede wszystkim pod katem zagęszczenia upraw. Wprowadzono też nowoczesne technologie. Zrezygnowano całkowicie z produkcji win chianti. Dziś w Tenuta di Ghizzano powstają tylko trzy rodzaje win: Nambrot, Veneroso (IGT toscana - kupaż sangiovese i cabernet sauvignon) oraz San Germano (Vin Santo del Chianti z trebbiano, malvasia i colombany).

214. Collazzi 2000, IGT toscana, Fattoria I Collazzi
Collazzi jest klasycznym bordoskim kupażem cabernet sauvignon, merlot, i cabernet franc. Macerowane i fermentowane osobno w małych beczkach akacjowych wina z poszczególnych szczepów trafiają do nowych beczek z francuskiego i amerykańskiego dębu, gdzie przechodzą fermentację malolaktyczną. Po kupażowaniu wracają do beczek na 14 miesięcy. Produkcja ogranicza się do 9.000 butelek.
Fattoria I Collazzi to wschodząca gwiazda toksańskiego winiarstwa - firma założona przez Carlo Marchi, Grazię Marchi Gazzoni i Bonę Marchi Frescobaldi w Imprunecie, 7 km od Florencji. Leżąca na wysokości 150 m n.p.m. winnica liczy sobie 20 hektarów o gęstości nasadzeń 6.150 krzewów na hektar. W swoim zaledwie drugim roczniku (2000) wino zyskało dwa kieliszki od Gambero Rosso.

15. Solaia 2000, IGT toscana, Antinori
Solaia ("słoneczna") to nadal jeden z kilku najlepszych i najdroższych supertoskanów, produkowany w Tenuta Tignanello, pomiędzy dolinami Greve i Pessa, w regionie Chianti Classico między wioskami Monteridolfi i Santa Maria a Macerata, 30 km na południe od Florencji. Winnica Solaia leży tuż obok winnicy Tignanello, zajmuje 10 hektarów na wysokości 351-396 m n.p.m. na kruchym podłożu wapienno-marglowym. Pierwsza Solaia powstała w roku 1978 i była kupażem cabernet sauvignon (80%) i cabernet franc (20%). Z czasem wprowadzono 20% domieszkę sangiovese. Dzisiejszy kupaż to 75% cabernet sauvignon, 5% cabernet franc i 20% sangiovese. Winifikacja poszczególnych szczepów przebiega oddzielnie. Maceracja i fermentacja w 50-hektolitrowych otwartych drewnianych kadziach (sangiovese 15 dni, cabernety 20 dni). Fermentacja malolaktyczna zachodzi w 225-litrowych beczkach z francuskiego dębu (alliers, troncais), po czym wino jest kupażowane i wraca do beczek na kolejne 14 miesięcy. Ostatni rok przed wypuszczeniem na rynek wino spędza w butelkach.

Rodzina Antinori
Sama liczba 1400 hektarów winnic w Toskanii i w Umbrii będących w posiadaniu Antinorich robi wielkie wrażenie. Ów florencki ród ma swe posiadłości w Chianti Classico (Peppoli, Tignaello, Badia a Passignano), w Chianti (Monteloro), w Bolgheri (Guado al Tasso), w Sovanie (Fattoria Aldobrandesca), w Montepulciano (La Braccesca - także wina DOC cortona), w Montalcino (Pian delle Vigne) i w Monteregio di Massa Marittima (Le Mortelle). Rodzina robi wino od 26 generacji, gdy w 1385 roku Giovanni di Piero Antinori przystąpił do Arte Fiorentina dei Vinattieri. To Antinori stworzyli pierwszego supertoskana - Tignanello. To oni zaczęli butelkować słynne wino z Bolgheri - Sassicaię, a kilka lat później wprowadzili na rynek kolejne wielkie "super wino" - Solaię. Mają swe posiadłości w Umbrii, w Apulii, w Piemoncie i w Lombardii, ale także na Węgrzech, na Malcie, w Kalifornii, w stanie Waszyngton i w Chile. Przy tak ogromnej produkcji nadal zachowują pozycję jednego z najlepszych producentów wina na świecie.

16. Altero 1999, brunello di montalcino DOCG, Poggio Antico Altero jest pionierem pośród nowoczesnych brunello di montalcino. Właściciele Poggio Antico zdecydowali się produkować wino w obu manierach. Klasyczne brunello starzone jest przez trzy lata w nowych, dużych beczkach ze sławońskiego dębu (+ rok w butelce). Tymczasem Altero starzy się tylko dwa lata w 500-litrowych tonneaux z francuskiego dębu. Kolejne dwa lata przed wypuszczeniem na rynek wino spędza w butelce.
Historia Poggio Antico sięga wprawdzie XIX wieku, jednak z punktu widzenia produkcji poważnego wina należy cofnąć się ledwie do późnych lat 1970. gdy do posiadłości doprowadzono... prąd. W 1984 roku zakochani w winach z Montalcino mediolańczycy Giancarlo i Nuccia Gloder kupili Poggio Antico. Dziś firme prowadzi ich młodsza córka Paola z mężem. Leżąca na wysokości ok. 450 m n.p.m. posiadłość należy do najwyżej położonych w DOCG brunello di montalcino. Najstarsze krzewy z liczącej 32,5 hektara winnicy pochodzą z lat 70. ubiegłego wieku i są sukcesywnie zamieniane na nowe tak, by gęstość nasadzeń osiągnęła ponad 6.000 krzaków na hektar (obecnie połowę mniej). 30 hektarów zajmuje uprawa sangiovese grosso, pozostałe 2,5 hektara przeznaczono pod uprawę cabernet sauvignon wykorzystywanego do produkcji supertoskana Madre. Firma produkuje też dwa rodzaje brunello oraz rosso di montalcino.

17. Brunello di Montalcino Riserva DOCG 1994, Talenti

Rodzina Talentich należy do "ojców założycieli" brunello. Reprezentuje stary styl apelacji. Siedziba firmy, Pian di Conte, znajduje się na mierzącym 400 m n.p.m. wzgórzu naprzeciw wioski Sant'Angelo in Colle. Oprócz klasycznej gamy win z Montalcino, Talenti robią też supertoskana o nazwie Pian di Conte będącego kupażem sangiovese, syrah, colorino i canaiolo.

18. Vin Santo del Chianti Classico DOC 1995, Brolio

Tradycyjne vin santo rodziny Ricasoli powstaje ze zbieranych w październiku gron malvasia del chianti z niewielkim (10%) dodatkiem canaiolo i sangiovese. Kiście winogron podwieszane są na sznurach pod sufitem w przewiewnym pomieszczeniu, gdzie suszy się je przez około cztery miesiące. Delikatnie tłoczony moszcz fermentuje przez okres trzech lat. Potem wino trafia na dwa lata do 225 litrowych, dębowych baryłek.

FotoGaleria

powrót do strony głównej